Mijn lieve dochter heeft in haar dochterlijke wijsheid van 14 jaar weer eens besloten om weg te lopen...
Ik ben boos, verdrietig en alles tegelijk.
Merk dat ik het niet goed meer kan handelen.
Ze heeft dit al verschillende keren gedaan en ik ben er zo moe van.
Ze woont niet meer thuis, is de weekenden wel thuis.
Ingewikkeld verhaal om uit te leggen, maar ze zit op een goed plekje en ik ben zo bang dat ze dat verspleeld -wéét ze ook dat dit kan - als ze wegloopt...
M'n hoofd doet zeer.
Ik zou dit weekend een weekendje met haar weggaan...
Ben geloof ik vooral heel verdrietig.
