Ik vind het gewoonlijk in alledaagse omgang met mensen helemaal niet zo moeilijk om grenzen te stellen.
Ik weet wie ik ben en wat ik wel of niet accepteer..
maar mijn dochter is en blijft mijn achilleshiel en ik maak me soms gek van zorgen om haar....maar dat helpt mij niets en haar ook niet.
Je hebt gelijk maria, ik wil haar erg graag beschermen vanwege haar woonsituatie. Ik weet dat men misbruik van haar maken...en tot mijn diepste verdriet moet ik vaststellen dat zij anderen misbruikt en manipuleer om aan haar gerief te komen, op elk dnkbaar vlak.
Dit lijdde tot instand houden van leugens en bedrog, je wil niet altijd preken of oordelen als je haar eindelijk ziet...maar dan ontstaat er een situatie waarin je haar laat liegen en bedriegen...dan ben ik ineens weer mede verantwoordelijk voor haar keuzes en missers...dat kan ik en mag ik niet doen.
Niet voor mezelf en mijn gezin(zij woont niet bij mij en mijn partner, en is mijn dochter, niet van deze partner) en ook niet voor zijn jonge kinderen. Ze kijken naar hun "grote zus" op en zien haar aan rotzooien en dat is zooo een fout signaa, dat ik nu wel moest optreden.
Ik hab haar(samen met mijn partner) gezegd niet meer te accepteren dat ze liegt en bedriegt. Dat ik geen zeggenschap meer over haar keuzes en leven heb is heel erg, maar ik heb dat nog wel over dat van mezelf en alles wat me na aan het hart ligt.
Ze is vertrokken met boosheid en afstand in haar ogen, ze weet dat de deur open staat, maar ik vrees dat ze nu voorlopig niet meer komt...pffff heel ingewikkeld.
Ze is nu bijna 21 dus moet het nu echt zelf doen, ...toch???
