Author:
Hope (machteloos)
|
[
Next Thread |
Previous Thread |
Next Message |
Previous Message
]
Date Posted: 11/11/08 15:26:19
Hallo,
Ik kan niet vertellen in de volgorde waarin ik vind dat ik dat behoor te doen. Dat heb ik net wel geprobeerd, maar het is niet echt gelukt. Dus ik ga het maar zo proberen.
MT!! MT!!
De moeder had ervoor gekozen zich toe te wijden aan cult als een soort van 'gewillig slachtoffer' ofzoiets. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of ze nou een dader of een slachtoffer was, maar ik weiger mijzelf een slachtoffer te noemen, ondermeer omdat zij daar zo'n erezaak van maakte (ze was er nogal trots op)
Op jonge leeftijd begon ze mij te misbruiken. Ze was heel wisselvallig en ik leerde al jong dat zij uit meerdere personen bestond. Elk van die personen misbruikte me, maar dat deden ze allemaal op een andere manier. De een lichamelijk, de ander emotioneel, de ander seksueel. Bij het emotionele misbruik was er ook altijd sprake van een soort 'veiligheid' die ze creeerde, al dan niet bewust.
Ik ging niet alleen de verschillende personen van mijn moeder herkennen, maar ook haar gemoedstoestanden. Ze eiste van mij dat ik zorgde dat zij zich goed voelde en ik ontwikkelde de vaardigheid om daar gevoelig voor te zijn en invloed op uit te oefenen. Als ze zich niet goed voelde, volgde er vaak misbruik, maar het was onvoorspelbaar wanneer er wat zou gebeuren.
Ik was toen afhankelijk van de moeder, voor zorg en affectie. Dat bood ze me soms ook, maar dan wel onder haar 'voorwaarden', dus in ruil voor macht over mij. Ik hechtte me aan haar en leerde daardoor hoe ik op mensen moest reageren. Alleen was ze niet zo'n geschikte lerares in het leven.
Nu ik dit aan het ontdekken ben, kom ik er ook steeds meer achter dat ik nog steeds zo op mensen reageer als ik van haar geleerd heb.
Vanbinnen hebben mijn binnemensen en ik niet de taken en situaties in het dagelijks leven verdeeld, maar de gemoedstoestanden waarmee we anderen 'tegemoet kunnen komen' (en de ramp afwenden die er lijkt te dreigen, omdat dat bij de moeder altijd zo was).
Ook heb ik altijd de neiging om de moeilijke dingen voor anderen op te lossen, en het lukt me bijna niet om me daartegen te verzetten. Terwijl ik veel liever gewoon naast de ander wil staan en mee wil leven.
En dat meeleven, als het me wel lukt, betekent vaak dat ik zelf 'verdwijn', ik neem dan de gemoedstoestand van de ander over. Daarvoor geef ik mezelf dan weer op de kop.
Ik ben een zachtaardig en hulpvaardig iemand en dan is het ook niet raar dat deze dingen moeilijk zijn; maar het gaat voor mij veel dieper en ik kan het niet zomaar loslaten - het is nodig geweest om te overleven.
Ik verafschuw die zachte kant van mezelf soms, al is dat al veel minder dan een aantal jaar geleden. Het is net of dat het juist mogelijk maakte voor de moeder om die dingen met me te doen.
Nou weten jullie ook waarom ik soms zo op mezelf mopper als ik 'raad zit te geven' - dan voel ik me machteloos om mijn eigen reactie te bepalen. En jullie weten ook waarom ik sosm maar door blijf gaan met anderen vertellen hoe het zit en hoe het moet, en sorry dus.
Maar daar schreef ik het niet voor, maar om te delen en misschien herkenning of steun te vinden.
Ik voel me zo machteloos.
Hoefde ik maar nooit meer een ander mens te ontmoeten. Het doet zoveel pijn. En ik doe ook pijn.
Kon ik maar een keer gehoord worden, ik zelf, niet altijd de moeder (toen) en de ander (nu, wat mijn hart nog niet begrijpt dat nu is en hoe dat dan werkt, vanbinnenuit). Soms word ik zelfs wel degelijk gehoord, en voel ik me toch genegeerd en verlaten. Daar word ik geen wijs uit, hoor.
Groet,
Hope
[
Next Thread |
Previous Thread |
Next Message |
Previous Message
]
|
