VoyForums
[ Show ]
Support VoyForums
[ Shrink ]
VoyForums Announcement: Programming and providing support for this service has been a labor of love since 1997. We are one of the few services online who values our users' privacy, and have never sold your information. We have even fought hard to defend your privacy in legal cases; however, we've done it with almost no financial support -- paying out of pocket to continue providing the service. Due to the issues imposed on us by advertisers, we also stopped hosting most ads on the forums many years ago. We hope you appreciate our efforts.

Show your support by donating any amount. (Note: We are still technically a for-profit company, so your contribution is not tax-deductible.) PayPal Acct: Feedback:

Donate to VoyForums (PayPal):

[ Login ] [ Contact Forum Admin ] [ Main index ] [ Post a new message ] [ Search | Check update time | Archives: 1, 2, [3] ]

[ Next Thread | Previous Thread | Next Message | Previous Message ]

Date Posted: March 19, 01:58:pm GMT-5
Author: Lars Fungus
Subject: Miss Cackle (ReeeeeeeePrinted)

If anyone can translate dutch to english heres a long article i found about clare coulter (miss cackle)u could give me an idea what its about?
Clare Coulter Article In Dutch


'The Fever': Clare Coulter speelt monoloog in Stuc
"Ik ben mijn hele leven een akteur geweest maar ben ik ook een persoon?"
"Dit is één van de meest onbehaaglijke negentig minuten die ik in een teater heb doorgebracht," komplimenteerde een criticus Clare Coulter's voorstelling van 'The Fever'. Op woensdag en donderdag vijf en zes mei voert de gelauwerde Canadese aktrice deze monoloog van Wallace Shawn op in Stuc.
Er is geen karaktertekening, geen aktie. Wel de pijnlijke en dramatische ontmanteling van de geest van een New Yorkse vrouw van middelbare leeftijd, die gestrand is ergens in een derdewereldland. Keerpunt is het inzicht dat de wereld onherroepelijk verdeeld is tussen arm en rijk, Zuid en Noord, gepriviligieerden en veroordeelden. De monotone maar intense stem waarmee Coulter haar vertwijfeling en zelfhaat uitspreekt, onderzoekt haar en ons geweten.
Veto: Als je uit je uit de monoloog één of twee mooie of veelzeggende zinnen zou mogen kiezen om boven je bed te hangen, welke zou je kiezen?
Clare Coulter(denkt diep na): «Wel, één ervan zou zijn: 'Ik zie mezelf, ik zie mezelf langsheen dingen die ik doe'. Een andere is: 'De kern van het leven dat ik leef is onherstelbaar korrupt en roofgierig'. Het stuk probeert je naar de andere kant van jezelf te doen kijken. Dat is heel moeilijk omdat iedereen verdedigingsmechanismen heeft om dat te verhinderen. Eén van de redenen waarom ik het stuk al zoveel jaar speel, is om echt te zien hoe het aan mij persoonlijk refereert. Dat is een ander deel van die verdedigingsmechanismen. Het lijkt mij dat één van de karakteristieken van akteurs erin bestaat dat ze een beeld van een persoon kunnen konstrueren dat niet henzelf is. Ze kunnen dat beeld verwerven zonder ooit een verband te voelen tussen zichzelf en wat ze gekreëerd hebben om een rol te spelen. Als akteur kun je heel afstandelijk staan tegenover de woorden die je zegt. Veel akteurs slagen erin om onmiddellijk te zien hoe dit zich verhoudt tot henzelf. Ik vind dat heel moeilijk. Vooral als het toneelstuk enkele onaangename kentrekken van de spreker bevat.»


Vermaak


«Sommige akteurs -- ik ben er één van -- hebben altijd genoten van het aspekt om het publiek vermaak te bieden. Als je een stuk hebt waarin dat aspekt van vermaak bieden beperkt is, probeer je het tóch te vinden. Je vecht tegen de eis van het stuk om jouw personage te reduceren tot iemand die geen plezier biedt. Bij Wallace Shawn is het aanbieden van vermaak een onderdeel van een strategie om eerst vermaak aan te bieden en het vervolgens weg te nemen. Op het moment dat het wordt weggenomen, gebeurt dat zo drastisch, zo totaal dat ikzelf jarenlang geworsteld heb om mezelf toe te laten de andere kant van mezelf te bereiken. Je vindt manieren om dat te vermijden.»
Veto: Volgens jou is er soms veel afstand tussen de persoon en de woorden van het personage. Klopt het dat de ene akteur zich als persoon inleeft in zijn rol, terwijl de andere akteur op een abstrakte manier zijn gevoelens transformeert bij het spelen van een personage?
Coulter: «Het is zó moeilijk te begrijpen. Ik zou niet mogen spreken alsof ik begrijp hoe andere akteurs werken. Ik weet hoe ik werk. Er is een bepaalde manier van voelen dat jij dit bent, dat dit is hoe je je voelt. Tegelijk begrijp je dat dit op een bepaalde manier dan weer niet het geval is, dat je je zo niet voelt. Het heeft te maken met 'iets doen geloven'. Er is een overgang van het ene punt naar het andere als je iets doet geloven. In mijn geval kon ik veel van mezelf achterlaten -- ontkenning. Het is interessant dat het stuk over ontkenning gaat, maar dat het akteren op zich ook over ontkenning kan gaan. Dit is het eerste stuk dat mij dwong de krant te lezen en daar in te zien welk stuk dit is. Je kunt niet vermijden de krant open te doen en die te lezen met de ogen die 'The Fever' gelezen hebben. Ik kan dat toch niet. Ik kan de 'Zeemeeuw' spelen, de krant openen en zien dat het twee verschillende werelden zijn. Als ik de wereld van de 'Zeemeeuw' verkies boven wat er vandaag in de wereld gebeurt, dan kan ik in de wereld van de 'Zeemeeuw' leven. Mijn gevoel van wat echt is, is Tsjechov en de 'Zeemeeuw'. Bij 'The Fever' kun je dat niet opdelen.»
Veto: Toen je als kind in Londen woonde, danste je onderweg van school naar huis om de overblijfselen van de oorlog niet te hoeven zien. Hoe vind je een evenwicht tussen het ontvluchten van de werkelijkheid enerzijds en het aanvaarden ervan anderzijds?
Coulter: «Ik heb de bekwaamheid niet om de dingen van mij af te zetten en verder te gaan met mijn leven. Vrienden kunnen naar mij toekomen en vragen 'Hoe gaat het met je?'. Ik zeg dan bijvoorbeeld dat ik heel depressief ben omwille van de oorlog in Kosovo. Ik weet dat ik dat niet zou moeten zeggen omdat de meeste mensen depressief zijn door die oorlog. Maar de meesten weten dat je meerdere gevoelens moet hebben, dat je gelukkige gevoelens hebt als je iemand ontmoet. Ik kan dat niet. Ik kan aan niets anders denken. In zekere zin is de kunst van het optreden -- die een ontsnapping is -- voor mij iets waar ik niet beschaamd over ben omdat ik niet weet hoe ik anders de depressieve gevoelens over alles wat slecht gaat in de wereld moet te boven komen. Het kan gebeuren dat ik niet kan spreken. Dan denk ik: 'geen erg, neem je stuk vast en begin te lezen'. Ik ga de wereld van de schijn binnen en dan ben ik weer in staat om te spreken. Bepaalde dieren, bepaalde hondenrassen bijvoorbeeld, zijn heel nerveus. Andere minder. Als er gewoon een voetzoekertje afgaat kan de hele avond van sommige honden eraan zijn. Je weet nooit of ze ok zijn. Ik denk dat ik niet goed kan omgaan met dreiging.»
Veto: Als je door het teater ontsnapt aan de werkelijkheid, waarom heb je dan precies een stuk gekozen waarin dat onmogelijk is?
Coulter: «Het is zo ingewikkeld. Ik denk dat het een gevoel van schaamte is. Ik zei daarnet dat ik er mij niet voor schaam om te vluchten maar tegelijk heb ik het gevoel dat ik beter moet doen dan dit. Ik wil niet sterven als iemand die nooit in staat geweest is om de werkelijkheid in het gezicht te kijken. Door een stuk als 'The Fever' te kiezen, zal dat niet gebeuren.»
Veto: Heeft de aktualiteit -- nu bijvoorbeeld de oorlog in Kosovo -- een effekt op de manier waarop je het stuk speelt?
Coulter: «Het heeft geen effekt op de manier waarop ik het stuk zeg. Maar ja, het heeft wel effekt op de manier waarop ik voel over het stuk. Het stuk is altijd heel zwaarwichtig, maar als er een politieke krisis daarbovenop komt, dan is er gewoon een ander nivo van relevantie. Het stuk verwekt dan een andere graad van angst bij mij.»

Dirigeren


«Als ik een hele reeks -- tien tot twaalf -- optredens in één blok moet doen, dan aanvaard ik nu gewoonlijk dat ik niets anders kan doen met mijn leven. Ik speel 's avonds en dan probeer ik mij terug te brengen tot een normale beginsituatie om de volgende avond opnieuw te spelen. Ik denk dan 'ben ik gelukkig?', is dit mijn mijn gedrag of is er nog een andere manier? Kan ik 's avonds het optreden doen en dan overdag één of ander monument bezoeken, lunchen met een vriend enzovoort. Ik weet het niet. Toen Stravinsky oud was, reisde hij naar steden om een orkest te dirigeren. Hij was heel oud, dus zelfs door de vlucht alleen al moet hij uitgeput geweest zijn. Hij kwam aan, repeteerde met het orkest, dan had hij een lunch-schema met enkele belangrijke personen van de stad en bezocht hij een monument of iets dat belangrijk was voor de stad vooraleer 's avonds het orkest te dirigeren. Ik kan dat niet.»
Veto: Monologen lijken alsmaar populairder te worden. Er is een teorie die een parallel ziet met de menselijke geschiedenis. In de oudheid speelde het konflikt zich af tussen volkeren, later tussen personen en sinds Freud spelen ze zich af binnen de menselijke persoon. De monoloog is dan de ideale manier om dat op toneel te brengen. Wat vind je daarvan?
Coulter: «Dat is zowel interessant als waar. Er zijn zoveel gevoelens die uitgedrukt kunnen worden als één persoon spreekt en die veel moeilijker uit te drukken zijn in dialoog of door aktie. Met betrekking tot die verhouding tussen realiteit en niet-realiteit denk ik soms 'Ik ben mijn hele leven een akteur geweest maar ben ik ook een persoon?'. Als ik het optel, dan ben ik twee derde van mijn leven akteur geweest. Soms denk ik dat ik moet stoppen met akteren. Maar je kunt net hetzelfde zeggen over een dokter. Die brengt ook een heel deel van zijn leven als 'dokter' door.»

Steen


«In Vancouver heb ik zo eens een diskussie gehad met een meisje dat één of andere nieuwe religie studeerde. Zij dacht dat je iets niet bij naam mocht noemen maar het moest ervaren zonder het te benoemen. Ze raapte een steen op en we hadden een woordenwisseling. Ik vond het heel rijk om die steen een naam te geven. Bovendien kun je dan nog zeggen dat het een 'mooie' of een 'sterke' steen is. Zij vond het een veel betere ervaring om de steen gewoon vast te houden. Volgens mij is het net zo met taal en woorden: die zijn ook echt. Ze zijn misschien uitgevonden door de mensen, maar ze zijn echt. Op dezelfde manier zijn alle personages die ik gespeeld heb niet mij, maar zijn ze óók mij.»

«Neem bijvoorbeeld die hele strijd over hoe ik mijn dag doorbreng. Eén stem in mij zegt dat het niet goed is om de hele dag te slapen voor een voorstelling. Een andere stem zegt dat om het even wat je moet doen om een voorstelling te geven goed is. Die stem zegt dat het ok is als ik geen vrienden en geen leven heb, maar wel een prachtige voorstelling kan geven. De vraag blijft. Moet ik mijzelf dwingen om voor de voorstelling te lunchen of de was te doen als ik denk dat het slecht is voor mijn voorstelling? Ik denk dat dit aspekt te maken heeft met depressie. Je doet alsof je die rust nodig hebt, maar het is niet echt zo. Ik weet niet hoe je anders die sterke kracht moet beschrijven die je tegenhoudt. Samuel Beckett heeft een stuk, 'Happiness', waarin een vrouw tot aan haar middel ingegraven is maar moet erkennen dat ze een gelukkig leven leidt. Ze doet dat door gewone bezigheden zoals tanden poetsen heel lang te rekken. Elke dag eindigt ze met een liedje. In het tweede deel is ze tot aan haar hoofd ingegraven en brengt ze haar dag door met te zeggen wat een 'gelukkige dag' het is. Er is een soort direktief dat zegt 'blijf doorgaan'. Over Stravinsky heb ik een fantasie dat er ergens een principe meespeelde. Hij móet gewoon moe geweest zijn.»
Benny Debruyne

Clare Coulter is met 'The Fever' te zien op woensdag 5 en donderdag 6 mei in de Dansstudio, Naamsestraat 96. Reserveren op 016/20.81.33.

--------------------------------------------------------------------------------

Inhoud

[ Next Thread | Previous Thread | Next Message | Previous Message ]

Replies:

Post a message:
This forum requires an account to post.
[ Create Account ]
[ Login ]
[ Contact Forum Admin ]

Forum timezone: GMT-5
VF Version: 3.00b, ConfDB:
Before posting please read our privacy policy.
VoyForums(tm) is a Free Service from Voyager Info-Systems.
Copyright © 1998-2019 Voyager Info-Systems. All Rights Reserved.